Waarom hunker jij zo naar hem?

Ken je die momenten dat je hunkert naar hem?

Een paar voorbeelden:

Het is zo’n dag als zoveel anderen en normaal had hij om deze tijd allang een appje gestuurd of even gebeld. Maar nu heb je nog niets gehoord. En twee uur later heb je nog steeds niets van hem gehoord. Hij reageert ook helemaal niet op jouw appjes. Het is om gek van te worden. Je voelt de paniek steeds groter worden.  Waar is hij, waarom appt hij niet, waarom laat hij niets van zich horen? Hoe langer het duurt, hoe radelozer je je voelt.

Hij is een weekend weg met goeie vrienden die hij al jaren kent en je gunt hem dat wel. Hij heeft tenslotte ook recht op zijn eigen leven en vrienden. Maar als het zover is en je alleen thuis zit in dat weekend voel je je verdomd alleen en eenzaam. Je belt een goede vriendin op. Die pept je even op en geeft allerlei goedbedoelde adviezen, maar het vervelende gevoel gaat niet weg. Je blijft alleen maar aan hem denken, hem heel erg missen en verlangen dat hij hier nu bij jou was.

Hij had beloofd met je naar de film te gaan vanavond en het was al lang geleden dat jullie samen geweest waren. Nu moet hij op het laatste moment ineens overwerken en dat is niet de eerste keer deze maand. Je weet dat het komt omdat hij net die promotie heeft gehad en niet kan weigeren. Maar je avond is verpest, je kunt je gedachten niet verzetten naar iets anders. Je wilt persé bij hem zijn, alleen maar bij hem.

Je hebt een klotedag gehad op je werk, je voelde je heel erg bekritiseerd door je collega en nu wil je maar één ding. Snel naar huis, je in zijn armen storten en uithuilen. Tegen hem aanliggen en alles vergeten. Gaan slapen in zijn armen en  weer wakker worden naast hem. Dat je daardoor dat rotgevoel kwijt raakt, dat het oplost, dat je ervan af bent.

Hij is een week op zakenreis is en je hebt je allerlei dingen voorgenomen om te doen voor jezelf in die week, maar je komt nergens aan toe en denkt alleen maar aan hoe je hem mist en dat je hem wilt zien, voelen, horen en ruiken. En wat je ook doet, je kunt die gedachten niet van je af zetten. Je voelt je in die week steeds lamlendiger en het huilen staat je nader dan het lachen. Je voelt je mislukt en depressief. Dan is de week voorbij en moe en blij komt hij binnen. Je vliegt hem in de armen en in één keer is het allemaal weer goed. Je voelt je weer lekker en rustig en slaapt die nacht als een blok tegen hem aan.

Baal jij van dat frustrerende afhankelijke patroon?

Als je je in één of meer van bovenstaande situaties kon herkennen, zul je ook vast wel schoon genoeg hebben van dat patroon. Want het voelt helemaal niet fijn om zo afhankelijk te zijn van hem, zo te moeten hunkeren naar zijn aandacht en liefde. Het kan zijn dat je al van alles geprobeerd hebt om hier van los te komen, maar dat het iedere keer weer opnieuw gebeurt. Dat je het ook zo vaak met hem erover gehad hebt. Dat hij iedere keer weer bevestigt dat hij van je houd en je weet ook wel dat dat zo is. Maar toch voel je je iedere keer weer alleen en eenzaam als hij er niet is.

Hoe kun je stoppen met hunkeren naar hem?

Allereerst is het belangrijk om te beseffen dat het probleem niet bij hem ligt, maar bij jouzelf. Hij triggert iets in jouzelf, maar hijzelf is niet de oorzaak. Dus hij kan dit probleem ook nooit oplossen. Wat hij ook zou doen, laten of zeggen:
jij bent de enige op deze wereld die dit probleem kan oplossen. 

Je zit in een vicieuze cirkel. Een verslavend patroon. Net zo verslavend als bijvoorbeeld eten, roken, alcohol of wat maar ook. En een verslaving gaat niet zomaar weg. Niet met wilskracht. Ook niet door heel boos te worden. Naar de ander toe of naar jezelf. De enige uitweg is: erken dat je als het ware verslaafd ben aan hem. Dat hij een drug voor je is, waarvan je een kick krijgt waardoor je je weer rustig voelt. Maar een drug die ook weer snel uitgewerkt is. En dan krijg je een terugslag. En je hebt steeds meer nodig van die drug. Het stopt nooit. Maar als je inziet en erkent dat je in een verslavend patroon zit en je hier machteloos tegenover staat ben je al op de helft.

En wat is dan die andere helft?
Dat is dat je jezelf gaat geven wat je tekort bent gekomen. Dat emotionele gat in jou wat maar niet gevuld kan worden door wat maar ook. Ook niet door hem. En ook niet door andere verslavende patronen. Ook niet door je ouders die het je vroeger al niet konden geven en nu nog steeds niet. Maar je kunt het jezelf wel echt gaan geven. Goed voor jezelf zorgen en je eigen lieve ouder zijn. De oplossing is dat je lief, aardig en mild voor jezelf gaat worden. Dat je naar jezelf gaat kijken wie je bent, met al je mooie en minder mooie kanten. Dat je jezelf onvoorwaardelijk accepteert en liefhebt. Dat je gaat genieten van je verlangens, van wie jij bent en wat jij te doen hebt in dit leven.

Ik wens dat jij gaat genieten van jij die jij bent en vrij en onafhankelijk wordt!

PS Volg ook mijn Gratis Online Training. Meld je hier direct aan.

Ken jij je Blinde vlekken?

Wat een stomme vraag!
‘Natuurlijk ken ik mijn blinde vlekken niet, want anders waren het geen blinde vlekken’, hoor ik je zeggen. Daar heb je natuurlijk helemaal gelijk in: waar je op dit moment echt een blinde vlek hebt, daarvan ben je je totaal niet bewust. Je ziet het niet, je voelt het niet, je hoort het niet, je ruikt het niet en je proeft het niet. Stekeblind ben je zelf voor die vlek op alle vlakken. En dat blijft zo totdat er iets of iemand op je pad komt die  je hiervan bewust maakt.

Een ander ziet jouw blinde vlekken wel 
Rond mijn dertigste werkte ik als change consultant in grote internationale
IT-projecten en het viel me op dat ik altijd gevraagd werd voor de meest onmogelijke opdrachten. Ik zag het altijd als een eervolle taak die ik mocht vervullen en ging er helemaal voor. Vaak leek dat lange tijd goed te gaan, maar op een bepaald moment liep ik vast. Het viel me dan ook op dat iedereen om me heen al afgehaakt was. Toen ik een collega vroeg wat hij van me vond zei hij: “Je grootste kracht is ook je valkuil, dat is namelijk je grote verantwoordelijkheidsgevoel. Zelf zou ik die opdracht nooit aangenomen  hebben, je bent er ingeluisd”. Voor mij was dit totaal nieuwe informatie. Ik bleek een soort van Atlas-syndroom te hebben, dat ik de hele wereld op mijn schouders wilde dragen. Maar was me daar totaal niet van bewust. Maar kreeg daarom wel de projecten en klusjes die niemand anders wilde opknappen. Zo liet ik onbewust toe dat anderen handig gebruik van me maakten terwijl ik in mijn illusie zat dat ik bijzonder werk aan het doen was.

Ineens ga je je blinde vlek zien en is het genoeg
Inmiddels op mijn 51e is dat mega verantwoordelijkheidsgevoel geen blinde vlek meer voor me. Ik ben er naar gaan kijken en heb beseft dat het een ‘oude overlevingsstrategie’ was die me als kind behulpzaam was, maar waar ik me als volwassene heel veel mee tekort deed. Dus ga ik hier nu totaal anders mee om. En als ik hier weer eens in verstrikt lijk te raken, wordt het toch sneller zichtbaar dan ooit. Een blinde vlek hoeft daarmee gelukkig nooit ‘forever’ te zijn. Als je het echt in beeld krijgt, is dat meestal alles behalve leuk en zelfs pijnlijk, maar als je eenmaal van de schrik bekomen bent kun je met de nieuwe inzichten wel je voordeel doen. Dan is het genoeg en laat je je niet meer manipuleren. En lost die blinde vlek steeds meer op.

Bedank degene die jouw blinde vlek zichtbaar maakt
Lange tijd koos ik steevast voor liefdespartners die genadeloos mijn blinde vlekken blootlegden. Mijn eerste partner vond mij bijvoorbeeld best wel arrogant, terwijl ik destijds totaal niet wist waar hij het over had. Toen de tweede datzelfde vond, begon mij wel iets te dagen. Ging ik eens naar mezelf kijken. Ik kwam natuurlijk ook uit een oud onderwijzersgeslacht met allemaal leraren die de hele dag anderen aan het vertellen waren hoe het wel en niet moest. Zelf was ik intussen dus ook zo’n betweter geworden maar tussen alleen maar betweters val je niet op. Inmiddels kan ik lachen om mijn eigen arrogantie, doet het geen pijn meer. Krijg ik daar ook nooit meer opmerkingen van anderen over. Destijds vond ik mijn partners enorme zeikerds, ondanks dat ik ze zelf had aangetrokken. Nu ben ik dankbaar dat ze op mijn weg kwamen en me hielpen bij mijn persoonlijke ontwikkeling. Waardoor ik me vrijer voel dan ooit. Als iemand me nu weer wijst op een voor mij nieuwe blinde vlek, vind ik dat nog steeds niet leuk en nog steeds pijnlijk, maar zie ik sneller dan ooit dat die ander mij een cadeau geeft.

Je kunt niet ontsnappen aan je blinde vlekken
Zelf heb je vaak alles behalve zin om ze te zien als een ander je erop wijst. Heb je vaak de neiging om je te verdedigen. Of te denken dat het niet waar is. Eén van mijn klanten kreeg van verschillende kanten opmerkingen dat zij niet duidelijk was en het viel me op dat dit inderdaad het geval was. Maar zij wilde het zelf absoluut niet accepteren. In haar leven kwamen nu steeds meer mensen die haar confronteerden met haar onduidelijkheid. Ze werd er gek van en ze wilde al die mensen ontlopen of een lesje leren. Dat deed ze ook, maar ze werd daar niet gelukkiger van. En de kritiek werd alleen maar heviger. Totdat ze zelf uiteindelijk inzag wat er aan de hand was en in haar eigen spiegel keek.
Daarna hoefden er niet steeds anderen op haar pad te verschijnen om haar te spiegelen, ze had de les geleerd.

Je blinde vlekken oplossen maakt je vrijer en onafhankelijker
Hoe meer van je blinde vlekken je zichtbaar maakt en oplost, hoe lichter het leven voor je zal worden. Je hoeft niet meer de strijd aan met diegenen die kritiek op je hebben, je hoeft ze ook niet meer te ontlopen. Sterker nog: als je het bij jezelf gerepareerd hebt, komen ze niet meer bij jou. Want je ziet het nu zelf, je ziet jezelf, waardoor je je vrijer en onafhankelijker dan ooit kan voelen. Over nieuwe blinde vlekken die oppoppen maak je je ook niet meer druk, want je weet dat die ander alleen maar een spiegel is. Iemand die je laat zien wat je zelf gewoon niet kan zien.

Beloon jezelf met iets leuks wanneer je weer een blinde vlek hebt opgelost!

PS Volg ook mijn Gratis Online Training. Meld je hier direct aan.