Waarom hunker jij zo naar hem?

Ken je die momenten dat je hunkert naar hem?

Een paar voorbeelden:

Het is zo’n dag als zoveel anderen en normaal had hij om deze tijd allang een appje gestuurd of even gebeld. Maar nu heb je nog niets gehoord. En twee uur later heb je nog steeds niets van hem gehoord. Hij reageert ook helemaal niet op jouw appjes. Het is om gek van te worden. Je voelt de paniek steeds groter worden.  Waar is hij, waarom appt hij niet, waarom laat hij niets van zich horen? Hoe langer het duurt, hoe radelozer je je voelt.

Hij is een weekend weg met goeie vrienden die hij al jaren kent en je gunt hem dat wel. Hij heeft tenslotte ook recht op zijn eigen leven en vrienden. Maar als het zover is en je alleen thuis zit in dat weekend voel je je verdomd alleen en eenzaam. Je belt een goede vriendin op. Die pept je even op en geeft allerlei goedbedoelde adviezen, maar het vervelende gevoel gaat niet weg. Je blijft alleen maar aan hem denken, hem heel erg missen en verlangen dat hij hier nu bij jou was.

Hij had beloofd met je naar de film te gaan vanavond en het was al lang geleden dat jullie samen geweest waren. Nu moet hij op het laatste moment ineens overwerken en dat is niet de eerste keer deze maand. Je weet dat het komt omdat hij net die promotie heeft gehad en niet kan weigeren. Maar je avond is verpest, je kunt je gedachten niet verzetten naar iets anders. Je wilt persé bij hem zijn, alleen maar bij hem.

Je hebt een klotedag gehad op je werk, je voelde je heel erg bekritiseerd door je collega en nu wil je maar één ding. Snel naar huis, je in zijn armen storten en uithuilen. Tegen hem aanliggen en alles vergeten. Gaan slapen in zijn armen en  weer wakker worden naast hem. Dat je daardoor dat rotgevoel kwijt raakt, dat het oplost, dat je ervan af bent.

Hij is een week op zakenreis is en je hebt je allerlei dingen voorgenomen om te doen voor jezelf in die week, maar je komt nergens aan toe en denkt alleen maar aan hoe je hem mist en dat je hem wilt zien, voelen, horen en ruiken. En wat je ook doet, je kunt die gedachten niet van je af zetten. Je voelt je in die week steeds lamlendiger en het huilen staat je nader dan het lachen. Je voelt je mislukt en depressief. Dan is de week voorbij en moe en blij komt hij binnen. Je vliegt hem in de armen en in één keer is het allemaal weer goed. Je voelt je weer lekker en rustig en slaapt die nacht als een blok tegen hem aan.

Baal jij van dat frustrerende afhankelijke patroon?

Als je je in één of meer van bovenstaande situaties kon herkennen, zul je ook vast wel schoon genoeg hebben van dat patroon. Want het voelt helemaal niet fijn om zo afhankelijk te zijn van hem, zo te moeten hunkeren naar zijn aandacht en liefde. Het kan zijn dat je al van alles geprobeerd hebt om hier van los te komen, maar dat het iedere keer weer opnieuw gebeurt. Dat je het ook zo vaak met hem erover gehad hebt. Dat hij iedere keer weer bevestigt dat hij van je houd en je weet ook wel dat dat zo is. Maar toch voel je je iedere keer weer alleen en eenzaam als hij er niet is.

Hoe kun je stoppen met hunkeren naar hem?

Allereerst is het belangrijk om te beseffen dat het probleem niet bij hem ligt, maar bij jouzelf. Hij triggert iets in jouzelf, maar hijzelf is niet de oorzaak. Dus hij kan dit probleem ook nooit oplossen. Wat hij ook zou doen, laten of zeggen:
jij bent de enige op deze wereld die dit probleem kan oplossen. 

Je zit in een vicieuze cirkel. Een verslavend patroon. Net zo verslavend als bijvoorbeeld eten, roken, alcohol of wat maar ook. En een verslaving gaat niet zomaar weg. Niet met wilskracht. Ook niet door heel boos te worden. Naar de ander toe of naar jezelf. De enige uitweg is: erken dat je als het ware verslaafd ben aan hem. Dat hij een drug voor je is, waarvan je een kick krijgt waardoor je je weer rustig voelt. Maar een drug die ook weer snel uitgewerkt is. En dan krijg je een terugslag. En je hebt steeds meer nodig van die drug. Het stopt nooit. Maar als je inziet en erkent dat je in een verslavend patroon zit en je hier machteloos tegenover staat ben je al op de helft.

En wat is dan die andere helft?
Dat is dat je jezelf gaat geven wat je tekort bent gekomen. Dat emotionele gat in jou wat maar niet gevuld kan worden door wat maar ook. Ook niet door hem. En ook niet door andere verslavende patronen. Ook niet door je ouders die het je vroeger al niet konden geven en nu nog steeds niet. Maar je kunt het jezelf wel echt gaan geven. Goed voor jezelf zorgen en je eigen lieve ouder zijn. De oplossing is dat je lief, aardig en mild voor jezelf gaat worden. Dat je naar jezelf gaat kijken wie je bent, met al je mooie en minder mooie kanten. Dat je jezelf onvoorwaardelijk accepteert en liefhebt. Dat je gaat genieten van je verlangens, van wie jij bent en wat jij te doen hebt in dit leven.

Ik wens dat jij gaat genieten van jij die jij bent en vrij en onafhankelijk wordt!

PS Volg ook mijn Gratis Online Training. Meld je hier direct aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *